De pent’analogie is niets nieuws, maar gebaseerd op de oude wijsheid van de getallensymboliek, die je al terug vond bij Pythagoras en Hermes Trismegistus, en ook bij de Kabbala.
Al deze wijsheid is echter aangepast aan onze tijd en gebruikt het getal zowel in zijn mathematische als in zijn symbolische betekenis.
De pent’analogie zoals we ze nu kennen is ontstaan uit de opzoekingen van twee ingenieurs. De eerste Hans Muller (1898-1985, Duitsland) baseerde zich op de meetkunde en de getallen in verhouding tot de mens.
Charles Gruber (1925 – 1990, Zwitserland) voegde er de verschillende lagen van het menselijke wezen aan toe: lichaam, ziel en geest maar ook het onderbewuste en het energetische. Dit noemde hij de Pent’analogie.
De pent’analogie is dus geen uitvinding van enkele personen maar is de manifestatie van de hogere wetten. Ze vertrekt van het pentagram, meetkundige figuur waarmee de mens zich kan identificeren.
Deze vijfpuntige ster wordt in één lijn doorgetrokken. Het pentagram is de symbolische weergave van de weg die de mens volgt in zijn streven naar volmaaktheid. We vinden dit symbool terug in vele oude culturen en religies, zoals bij de druïden, maar ook in de Griekse en de Egyptische oudheid.
Gebaseerd op het getal vijf (pente in het Grieks), het symbool van de piramides, neemt deze figuur de vorm van een mens aan.
Deze voorstelling dateert van Pythagoras en werd later door Leonardo Da Vinci hernomen in zijn “Mens van Vitruvius”.
